Τι μας λέει ο μύθος της Σκοπέλου!

Είναι  τώρα καμιά οχτακοσαριά χρόνια που φανερώθηκε στη Σκόπελο ένα μεγάλο θηρίο, ο Δράκος. Από τη στιγμή και την ώρα που παρουσιάστηκε, κανείς δεν κοιτούσε να μείνει στο νησί. Ήταν φόβος να τον φάει το θεριό.

Έστελναν στη Σκόπελο με τα καράβια από τ’ άλλα νησιά όσους είχαν καταδικάσει σε θάνατο για να τους φάει ο Δράκος. Τους ξεμπαρκάρανε σε μια θέση του νησιού που λέγεται Έλιος. Ο Δράκος που γύριζε όλο το νησί, τους έβρισκε και τους έτρωγε. Αυτό βάσταξε καμιά τετρακοσαριά χρόνια. Ύστερα σκότωσε το θεριό ο Άγιος Ρηγίνος.

Όταν ο Άγιος έμαθε πως το θεριό σπάραζε κι έτρωγε τους ανθρώπους που του στέλνανε, αποφάσισε να το εξολοθρεύει. Γράφτηκε λοιπόν ναύτης σ’ ένα καράβι που πήγαινε καταδικασμένους στη Σκόπελο. Ξεμπαρκάρισε μαζί τους. κι όταν βγήκε στη στεριά, ρώτησε:

-         Που στο έλεος του Θεού είναι το θεριό;

Από τότε αυτό το μέρος ονομάστηκε Έλιος. Ο άγιος τράβηξε πιο πάνω, είδε το θεριό και θέλησε να το ζυγώσει.

Όμως το θεριό όταν τον είδε, φοβήθηκε και το ‘βαλε στα πόδια. Ο Άγιος Ριγίνος το κυνήγησε. Έπειτα από ώρα το έφτασε σε μια θέση που λέγεται «Δρακοντοσχιμα». Είναι ένα μέρος στα νότια του νησιού.

Εκεί ο Δράκος στάθηκε γιατί δεν μπορούσε να κάνει ούτε μπρος ούτε πίσω. Μπροστά του ήταν η θάλασσα και πίσω του ο Άγιος. Πήδηξε λοιπόν ο Δράκος στη θάλασσα για να γλιτώσει. Ο βράχος από κει που πήδηξε σκίστηκε και είναι μέχρι σήμερα σκισμένος και πολύ στενός. Κανείς δεν ξαναείδε το Δράκο από τότε.

Οι κατάδικοι που είχαν μαζί με τον Άγιο στο νησί, έμειναν στη Σκόπελο και ήταν οι πρώτοι της κάτοικοι.